දිසාපාමොක් නොදනී

දිවා රැය නිදි නැතුව

දුක සතුට සමව ගෙන

කැකුලක්ව පුබුදන්න

ගසක් දුක් විඳි තරම්

අනේ දිසාපාමොක් නොදනී....

හීන අහුරු අහුරු ගෙන

දේදුන්නේ පාට ඉල්ලා ඇඳි

බලි කුරුටු වල කතාව

අනේ දිසාපාමොක් නොදනී....

.

පෙති දෙපෙති විහිද ගෙන

උදා හිරු දකින්නට

මල් කැකුළ පැතු පැතුම්

අනේ දිසාපාමොක් නොදනී....

බිඳී ගිය මල් බඳුන

පාස්සා ගනු බැරිව

ගස හඩා වැටෙන බව

අනේ දිසාපාමොක් නොදනී....

පරව ගිය මල් කැකුල

බිමට නොවැටෙන ලෙසට

ගස දරා ඉන්න යුරු

අනේ දිසාපාමොක් නොදනී....

මමත් අම්මා කෙනක්

සඳ දිය දොවා ගෙනැවිත්
තරු කැට සමඟ ගවසා
සුදු නෙළුම් යහනට
වැඩමවන්නේ කෙලෙස නුඹ මම.....

සුදු ගවුම පොඩ කොට
පොත් මිට අතුල යහනත
නිකලැල් සෙනෙහෙ හොරු ගත්
ළඳු කැලේ ගැන නොකියවමි මම....

ධවල ඇත් පොව්වෙක්
පැදකුණු නොකල යහනක
නින්දා වළඳමින්
කඳුලැල් පොවමි කිරි කොට......

ආදර දෙවොල ඉදිකොට
ගිලිහෙන විටදි සළුපොට
සිතිවිලි ලෙහී විසිරුණ
සැනින් දුටුවෙමි සැබෑ නිරුවත....

ගුගුරවා මිහිකත
හැංගී අකුණු පහරක
වැඩිය මුත් කුස යහනට
නුඹත් කැකුලකි සුවඳ විහිදන.....
පොරු මස්තක නැතිවම
කිරි බර ඉසිදු දෙතනට
දහසක් නුරා නෙත්
හී සර විදී දින දින......

නින්දා රසය දැන දැන

මගේ  දුක් විල පිපි නුඹ
විසිරුණ සිහින පොදි බැඳ
සඟවයි සිතේ තැන තැන....

කිරි කවඩි නැති මුත්
පෙණ පිඬු විසිර ගිය මුත්
නොපියවා නුඹ නෙත්
නිදන් පුත ඉර එබෙයි අපටත්.....