Thursday, May 10, 2018

ප්‍රීතියේ පරම කෝටිය හමුවූ තැන


මේ මොන නාස්ති කාරකමක්ද ළමයිනේ..අපි පොඩි කාලෙ අයියටයි මටයි අරන් දෙන්නෙ එකම එක ගල් කූරයි.ඒකත් සත පනහයි.අපි ඒක දෙකට කඩල බෙදා ගන්නවා.ඇඟිලි වලින් අල්ලන්ඩ බැරි තරම් කොට වෙනකොට අපි ඒකට පොඩි උන බට කෑල්ලක් ගහලත් ලියනවා...අපේ වැරැද්ද ....මේක අපේ වැරැද්ද...අපි උඹලට සැප දෙනව වැඩියි ළමයිනේ .....


අනුමත නොකරන රැවුමකින් කැත වුන තාත්තාගේ මුහුණට ඉහලින් ,උවමනා ප්‍රමාණයටත් වඩා දිගට වැවුනු ඔහුගේ කැරළි කෙස්ද කැරලි ගැහුවේය.

නඩු භාණ්ඩය වූ පිටු හාරසියයයේ සී .ආර් පොත ඔහුගේ ඇඟිලි අතර තෙරපී ඉකි ගසනු පෙනුනි.චූදිතයා වූ මා බිම බලන් උන්නේ නඩු භාණ්ඩයට හිමි වනු ඇති විවිධ ඉරණම් උපකල්පනය කරමින් බියපත් වෙමිනි.

එය ලිපට යාවිද,දුං කාමරයේ උඳුනට යාවිද එහෙමත් නැත්තං පිටු ඉරා අබ්බගාත කරන ලදුව අගලපල්ලට විසිවේවිදැයි කිව නොහැක.


මොකාද මේ හැලි වඳුරා...සී ආර් පොතේ පිටුවක සුවපහසුවට ඉඳගෙන තමා දෙස බලා ඇසක් ඉඟි මරන මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය දවා හළු කරන තරම් බැල්මක් ඔහුගේ දෑසේ වෙයි.
අහෝ!! මේ මගේ ජීවිතයයි.මේ මගේ හදවතයි...මේ මගේ ආත්මයයි.කෑ මොර දෙන ආත්මයක් සහ ගොළු හදවතක් උරුම මගේ ජීවිතයේ පැහැයන් තවරා ඇත්තේ මේ පිටු මතයි.අන් තැනක නොවේ...දැන් ඉතින් ඒ සියළු පැහැයන් බොඳව ගොස් අළු පැන්සල් රේඛා පමණක් ජීවිතයට ශේෂ වනු ඇත.මෙය පමණ ඉක්මවා ගිය වේදනාවකි.දා හතර හැවිරිදි හදවතකට ඔරොත්තු නොදෙන තරම්  වියෝගයකි.



“ඉතින් මං මෙතන තමයි....උඹ මට මොකද කරන්නේ“ පිටු අතර ඉඳ ෂාරුන් ඛාන් තාත්තාගෙන් ප්‍රශ්න කරන නිහඞ හඞ මට ඇසෙයි...


“ඒ මදිවට හැමතැනම මල් අලවලා....අපෙන් බොරු කිය කියා සල්ලි අරගෙන ඉස්ටිකර් කාඩ් අරගෙන මේව තමයි කරන්නේ..නාස්තිකාරකම...නාස්තිකාරකම..“.


“නෑ...නෑ..මං බොරු කීවෙ නෑ ..ඇත්තමයි තාත්තේ මං අවුරුද්දට වැඳල හම්බකර ගත්ත සල්ලි වලින් තමයි ඒව ගත්තෙ..“


“හොටු පෙරන සින්දු කෑලියි...මොනවද මේ රචනාද?නෑ නෑ  අමුතු නං...මොනවද මේ ලියල තියන විකාර..“


“ඒ ඒ...ඒ.. පොත් වල....“

“ආ....ආ...මේක ගන්නව...මේ විකාර නැතුව පාඩම් වැඩ කරනව....ආයෙ එහෙම කරල අහුවෙන්නෑ....“

අවසානයේ ක්‍රිස්තු වර්ෂ 2005ක් වූ එක් තෙත් බරිත හැන්දෑවක මගේ  හදවත භූමදානය කරන තරම් වේදනාවකින් මම ඒ නඩු භාණ්ඩය පරණ කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක දමා අටුවට දැම්මෙමි.ඒ පිළිබඳ වූ මගේ මතකය කාළයේ වැලිතලාවෙන් වැසී යද්දී..අටුවේ ඈතම මුල්ලේ දූවිලි කැරපොතු හා මී වසුරු ගොඩක් මැද එරී නඩු භාණ්ඩය එසේම පැවතිනි....වසර දහ තුනකට පසුව මා විසින්ම එය ගොඩ ගන්නා තුරුම.

අතීත ප්‍රේමයේ වියෝගයන් එකින් එක මා ඉදිරියේ සිතුවම් වෙද්දී ප්‍රීතිය හා වේදනාව සම්මිශ්‍රණය වූ හැඟීමකින් මම එකිනෙක පිටුව දිග හරින්නට වීමි.

“චැරීට්!! සන්තෝස වන්න....යානි ගොපල්ලා ජෙරී ඩරල්ට කීවේය..එළුවෝ ගොතගසන්නා සේ එකිනෙකාට කෑගසමින් ඔලිව් ගස් අස්සේ ගලා ගියහ....බට්ටිච්චෝ මහත් කලබලයෙන් නද දුන්නහ.මර්ට්ල් පඳුරු අතරේ සිටි රොබින් කුරුල්ලෙක් ඉදුනු නාරං ගෙඩියක් මෙන් ළය පුම්බා ගීතයක් ගායනා කළේය.පින්නෙන් පෙඟී ගිය,උදා හිරු කිරණික් ප්‍රමුද්ත වූ දිවයින පිබිදෙන ජීවයෙන් ප්‍රාණවත් විය..සන්තෝස වන්න!!!මෙවැනි සමයක වෙනත් දෙයක් විය හැකිද?“එහි පළමු පිටුවේම මගේ පොල්ගෙඩි ළමා අත්අකුරෙන් ලියා තිබිණි.

මේ කොෆූ දූපතේ මෙන් ලංකාවේ සබරගමුවේ මර්ට්ල් පඳුරු ඔලිව් ගස්  හෝ රොබින් කුරුල්ලෝ නැතිවා විය හැක.එහෙත් රැයක් වට වැස්සෙන් හේදුනු මීදුම් තිරයෙන් අඩක් සැඟ වුන උදෑසනක පිණි තවරාගත් කැළෑ පින්නමල් දකින, වට පිටාවෙන් නම නොදන්නා කුරුල්ලන් රැසකගේ  පසුබිම් ගායනය ඇසෙන උදෑසනක මා අත් විඳින්නේ ජෙරී වින්ද ඒ සතුටම නොවේද?“මගේ පවුලයි අනිත් සත්තුයි“ ලියැවෙද්දී ජෙරී ඩරල් ග්‍රහනය කරගෙන ඇත්තේ මා අද විඳින මේ ආත්මීය වින්දනයම නොවේද?..


 සන්තෝස වන්න!!!මෙවැනි සමයක ඇත්තටම වෙනත් දෙයක් විය හැකිද?  

“අහෝ!!! ඔහු  ඇත්තටම අදහස් කළ දේ අවුරුදු ගණනාවකට පසුවය ,ඇයට හොඳින් අවබෝධ වූයේ..ඔහු අදහස් කල දේ තේරුම් නොගිය නමුත් ,මුල් ගුරුතුමා  ගැඹුරු විශ්වාසයකින් යුතුව හොඳ ළමයා යි කීවේය.අසංවර ක්‍රියාවකදී පවා ඔහුගේ වදන් ඇගේ හදවතේ පිළිරැවු දිනි.එබඳු විටක දෙයියෝ සාක්කි ඇයට ඉබේම කියැවිනි..ටෝමෝවෙහි සිටි කාලය තුල කොබයාෂි මහතා නැවත නැවතත් එසේ කීවේය.ඒ වැදගත් වචන ඇගේ මුළු ජීවිතයම තීරණය කළා විය හැකිය


...දන්නවද ඔයා හරිම හොඳ ළමයෙක්....


මේ සියල්ල ටෝමෝ පාසලේ මුල් ගුරු කොබයාෂි මහතා හා ටොට්ටෝ චං අතර සිදු වූ දෙයකි. නමුත් ලංකාවේ පාසලක ගුරුවරයෙකු වූ මට එය අදාල නොවන්නේද,පාසලේ දඟම හිතුවක්කාරම කොල්ලන් දහ අට දෙනෙක් ගෙන් යුත් පන්තියක පන්ති බාරකාරය දරද්දී මා අනුකරණය කළේ කොබයාෂි මහතාවම නොවේද?ඒ සර්ව කාලීන සර්ව භෞමික ගුරුවරයාට මගේ උත්තමාචාරය වේවා...


“ඔවු ශීතකාලය පැමිනේවි...තද ශීත කුණාටු හමාවි...හිම කැට සහිත මහ නපුරු සුළි සුළං හමාවි.එහෙත් වසන්තය එනවා සත්තකයි..“තමාත් තම එළිපිට නොකී පළමු ආදරය වූ දුයිෂෙන් ගුරුතුමාත් ආදරයෙන් වඩා හිඳවූ පොප්ලර් තුරු සෙවනේ බිඳුණු හදින් යුතුව අල්තීනායි මුමුණා තිබුනාය...

නැන්දාගේ පාවාදීමෙන් පසුව ද රතු මුහුණා විසින් දරුණු ලෙස දූෂණය කිරීමෙන් අනතුරුව පවා අල්තීනායිගේ ජීවිතයට වසන්තය පැමිණ තිබේ....ඉඳින් මා කටුක ගිම්හානයේ වියැලෙමින්,වැසිකුණාටු වලින් දියවෙමින් හෝ වසන්තය එන බලාපොරොත්තුවෙන් ජීවිතය ඇඳගෙන නොයා හිඳින්නේ මන්ද?

මතු දිනයක ජීවිතය විඳීම පිණිස අද ජීවිතය ගැටගසා ගැනීමට උත්සහා නොදරා සිටීමට තරම් මා දුර්වල විය යුතු නොවේ.


“හදවතේ ගැස්ම වැඩි විය.ඔහුගේ සිහින සැබෑ විය.පාවෙල් වටා තිබුණු අයෝමය වලල්ල බිඳ දැමීමට ඔහු සමත් විය.ඔහු නැවත -  මේ වර අළුත් අවියක් ගෙන- සටන් පෙරමුණට හා ජීවතුන් අතරට පැමිණියේය“...... සිව්වන පිටුවේ තරමක කැත අකුරෙන් එසේ ලියා තිබිණි.මේ පාවෙල් කොර්චාගින්ය.දීප්තිමත් කොම්සොමොල් සාමාජිකයෙකි.නමුත් අන්ධ භාවය ඒ සියළු විප්ලව වලින් ඔහුව නෙරපනු ලැබීය.අවසානයේදී ඔහු තමාට හැසිරවිය හැකි අළුත් අවියක් තනා ගෙන නැවතත් විප්ලවයට සම්බන්ධ විය.ඒ පෑනයි.කෙක්කෙන් බැරිනම් කොක්කෙන් යැයි සිංහල කියමන මෙතනටද වලංගුය.

තමා ඉදිරියෙන් වූ මාර්ගය සදහටම වැසී ගිය පසු අළුත් පාරක් කපා ගත යුතු බව නිකොලායි  ඔස්ත්‍රොව්ස්කි මට කීවේ එසේය.

සැබෑය ...මල බැඳුනු වානේ නැවත පන්නරය  ලබා ගත යුතුය.

“අහෝ කම් නැත..අහෝ කම්නැත සිදුවෙලා ඇත මීට වැඩි දෑ....“.සීටා ගයයි.ෆිලිස් රිවාරේස් හෙවත් ඇට මැස්සා එය අසා හිඳී.ඔහුට ජෙම්මා වැරන් සිහිවන්නට ඇද්ද.....ඉස්තරම් ලොවිච්චි සහිත කොටු ගව්ම් කොටයකින් සැරසී කොණ්ඩා කරලක් පිට දිගේ වක්කරගෙන පුංචි කැත කෙල්ලෙක්ව සිටි අවධියේදීත් ඔහු ඇයට ආදරය කර තිබුනේය.ඇය ඒ බව දැනගත්තේ ඔහුගේ මරණයත් පසුය...ඒ සා විසල් භක්තිමත්  ආදරයක් හා කැපවීමක් කෙතරම් නිෂ්ප්‍රයෝජනවත් ලෙස මියැදුනාද?වේදනා දෙන හදවතක් විනා ජෙම්මාට ශේෂ වූයේ කුමක්ද?එහෙත් ඇය විප්ලවය උදෙසා ඒ මාරාන්තික පහරත් දරා ගත්තා නොවේද?කිරීමට විප්ලවයක් නැති මම ආදරය යන අදහසට ආදරය කොට වරක් ඇදවැටුන විට එය ලෝක අවසානය ලෙස සැලකිය යුතුය.ටෙස් ඩුර්බවිල්,ඇනා කැරණිනා,එමා බෝවාරි...මට වඩා මිලියන ගුණයකින් නිශ්පල ආදරයෙන් දැවී නොගියේද,එසේනම් මා ජේන් අයර්, තෙල්මා බ්රූස් එරින්ටන් මෙන් පවිත්‍ර ප්‍රේමයකින් සැනසිය යුතු නොවේද? 

මට නොවුනත් අන් අයට හෝ මීට වඩා දෑ සිදුවී ඇති හෙයින් ඉතා සුළු දෙයකින් මා හුණුසල් සේ කුඩු වියයුතුද?

“ලෝකයේ සැපක් හෝ දුකක් හෝ ඇත්තේ නැත.ඇත්තේ එකක් අනෙක හා සසඳා බැලීම පමණි..උපරිම සැපයවිඳිය හැක්කේ දරුණුම දුක විඳි තැනැත්තාටය.මිය යාම යනු කුමක්දැයි අපට හැඟි ගොස් ඇත.එම නිසා ජීවිතයේ උපරිම ආනන්දය අපට ලැබිය හැක.මගේ හදවත හා සමාන දරුවනි,ජීවත් වන්න.සැපසේ ජීවත් වන්න! මිනිසාගේ අනාගතය දෙවියන් වහන්සේ අනාවරණය කරන දිනය එළඹෙන තුරු ,සකල මනුෂ්‍ය ඤානයම බලාපොරොත්තුවෙන් ජීවත්වන්න යන වචන තුනෙහි අන්තර් ගත බව කිසි විටෙක අමතක නොකරන්න...

එද්මොන් දාන්තේ හෙවත් මොන්තක්‍රිස්ටෝ සිටුවරයා  මක්සිමිලියන් මොරේල්ට ලියූ ලිපියේ එසේ සඳහන් වූ බව ඩූමා කියයි.මම මගේ පියා කුසගින්නේ මිය යන අයුරු අත් නොවින්දෙමි.මගේ දයාබරයා මගේ හැතිරියට සිය හදවත පුදනු අත් නොවින්දෙමි.වරද කුමක්දැයි වත් නොදැන වසර දහ තුනක්ම අන්ධකාර බිම් කුටියක සිරගත නොවූයෙමි.එබැවින් ඔහු විඳි දුකින් දශමයක් හෝ මා විඳ නැත. එබැවින් උපරිම සැපත මට විඳිය නොහැකි වනුද විය හැක.නමුත් ඔහු තරම් දරුණු වේදනා මට දරාගැනීමට සිදු නොවේ.එදිනෙදා ජීවිතයේ මුහුණ දෙන සුළු කොනිති ගැසීම් හිත්පෑරීම් ලෝක විනාසය සේ මා දකිනුයේ මන්ද?එද්මොන්ගේ පීඩනය,මර්දීසිගේ වේදනාව,ඇල්බෙයා මෝසර්ෆ්ගේ නිර්භීත බව සමඟ සසඳද්දී මගේ අත්දැකීම් මහ මෙරුව අභියස එක් දූලි අංශුවක්ම පමනි.එය මහමෙරුව සේ සිතා අසීරුවෙන් දරා සිටීම කොපමණ මෝඩ කමක්ද?“

සත්‍ය නම් මා මගේ කෙටි ජීවිත කාලයේ අත් විඳින හැබෑ සිතිවිලි ඈන් ෂර්ලි මෙන්ම එමිලි බයර්ඩ් ස්ටාර්ද විඳ තිබුනහ.දැඩිව ආදරය කිරීම....මනෝ ලෝකයේ  ඉබාගාතේ යමින් පියවි ලෝකය පිටුදැකීමේ හැකියාව අතින් ඔවුන් දෙදෙනා හා කරට කර සිටීමේ හැකියාව මටද වේ.ඔවුන් මා වන්නේද මා ඔවුන් වන්නේද එබැවිනි.



එදා නඩු භාණ්ඩය වූයේ එකළ මම ආසාවෙන් කියවූ පොත් රැසක උද්වේගකර හා හදවත කොනිති ගැහූ ඇතැම් ඡේද ඇතුලත් කොට සකස් කර ගන්නා ලද පොතකි.එහි පිටු වලින් ¾ක්ම හිස්ය.නමුත් සෙසු පිටු අතරින් අදත් මගේ ජීවිතයේ හරය යාන්තමින් ස්පර්ශ කිරීමට  ඒ වචන පොකුරු සමත්ය.

සේවා ස්ථානයෙත් ඉන් පිටතත් සිදුවනකාලීන ඕපාදූපයන් පිළිබඳ වූ මගේ නොදැනුවත්කම විහිළුවක් සේත්, සැම විටම පොත් කියවීම විකාරයක්සේත් ,කතා පොත් මිලට ගෙන එක් රැස් කර ගැනීම පිස්සුවක් සේත් දකින මගේ මිතුරු පිරිස එමටය.

 ඔවුන්ට මගේ ඇතුලාන්තයේ දැවෙන හැඟීම  පැහැදිලි කර දීමට හෙළ බසේ වදන් ප්‍රමාණවත් නැත.එය හිතට දැනෙන හදට ස්පර්ෂ වෙන යමක් විනා සුවඳක් පාටක් හැඩයක් ඇති යමක් නොවේ.

මා පොත් කිය වන්නේ ඒ තුල පණ ගැහෙන ජීවිතය මට ස්පර්ෂ වෙන බැවිනි.

මට වඩා විශාල දුක් වේදනා අනුභව කල ආතර් බර්ට්න්,එද්මොන් දාන්තේ,එමා බෝවාරි, වැනි උදවිය මා කඩා වැටීමෙන් වලකා ගනී.

ඈන් ෂර්ලි,ලෝරා ඉංගල්ස්,එමිලි ජීවිතය සොබා දහම හා ආදරය විඳින හා බෙදන අයුරු මට උගන්වයි

.මා ඇත්තෙන්ම සැනසෙන්නේත් නැළවෙන්නේත් ඔවුන් සමඟය.මගේ හොඳම මිතුරන් ඔවුන්ය.ඔවුන්ගෙන් මට බැල්මකින් හෝ හානියක් නොවනවා මෙන්ම මගේ කවර ක්‍රියාවකින් හෝ ඔවුන්ට අනර්ථයක් සිදු නොවේ.

එදා මා පොත් වල උද්වේගකර හා හැඟුම්බර ඡේද පොතක පිටපත් කළේ නැවත නැවත කියවා රස විඳීමටය.නමුත් තවදුරටත්  මට කහ ගැහුණු පිටුවලින් යුතු ඒ දුර්වර්ණ කඩදාසි ගොන්න අවැසි නැත.ඒ සියළු පොත් හා තවත් පොත් සහිත පුස්තකාලයක්ම මා සතුව ඇත.ඉදින් දැන් ඒ ගැන දැන් චෝදනා නොකරන්නේ සුද්දාය.

සපත්තු ගන්නට ඉතිරිකර ගත් මුදල් පොත් ගන්නට ලබා දෙමින්....පොතක නමක් කියු විට සක්වල ගල පෙරලා හෝ එය ගෙනත් දෙන   ,පොතක් කියවද්දී  නැගෙන කඳුල හා හිනාව උපේක්ෂාවෙන් බලා ඉන්න සුද්දාය.ඔහුත් පොත් රාක්කයත් මා සතු වන තාක් අහිමි කිසිවක් වෙනුවෙන් පසු තැවීමක් මා තුල ශේෂ වන්නේ නැත.මා ඉඳින් ප්‍රීතියේ පරම කෝටිය විඳිමි

Sunday, November 19, 2017

මගේ ජීවිතය වර්ණවත් කල ඇත්තෝ - යෝධ ආත්මයක් තිබු ඒ පුංචි මිනිසා

හර්කියුලිස් මහා ශක්ති සම්පන්න යෝධ මිනිසෙකි.දුටු විට බිය උපදවන සද්දන්තයෙකි.නමුත් මගේ ජීවිතය වර්ණවත් කිරීමට පැහැයන් එකතු කල මේ අපූර්ව මිනිසා ඉතා කුඩාය.හරියටම කීවොත් එකොලහේ පංතියේ කොල්ලෙකු තරම් වත් උස නැත.එහෙත් මේ මිනිසා සතු වූයේ යෝධ ආත්මයකි.සද්දන්ත පෞර්ෂයකි.දරුවන් දසදහස් ගණනකගේ ජීවිත වල දේදුණු වර්ණ සිත්තම් කල අතකි .හදවතකි.මමද ඒ උතුම් භාග්‍ය ලද දසදහසෙන් එකියකි.
එතුමා මා 6 වසරේ සිට එකොලහ වසර දක්වා උගත් දැරණියගල සිරිසමන් මැදි විදුහලේ විදුහල්පති වරයාය.නැත්තං 2003 දී පමණ විශ්‍රාම ගිය අපේ ධර්මදාස සර්ය.එතුමාගේ මුල් දසුන මට ගෙන ආවේ අප්‍රමාණ භීතියකි. සුදු කමිසයත් සුදු කලිසමත් හැඳ තට්ට හිසෙන් යුතුව ප්‍රතාපවත් පියවරින් උදේ රැස්වීම ඇමතූ එතුමා දුටු හයේ පංතියේ පොඩි උන් වූ අපේ යට කලිසමේ මුත්තරා පහ නොවුනා විතරය.විදුහල්පතිවරයෙක් යනු දුටු විට වහා මඟ හැර යා යුතු බියකරු සත්ත්ව විශේෂයක් යන අදහස මගේ ඔළුවට කෙසේ කවදා ආවාදැයි මට මතක නැතත් එතුමාගේ මුල් දර්ශනය ඒ සිතිවිල්ල සනාථ කල බව නං මට මතකය.කුඩා දරුවන් වූ අප නාමලේඛනය හෝ හුණු කැටයක් ගෙන ඒමට කාර්යාලයට ගිය විට එතුමා එහි සිටී නම් වහා ආපසු හැරී ආවෙමු.අපි ඒ තරම් එතුමාට බිය වූයේ මන්දැයි අදත් මට නොවැටහේ.
එක් දිනක් මමත් තවත් ගෑල්ලමයෙකුත් ජෝඩු දමා කාර්යාලයට ගියේ හුණු කැටයක් ගැනීමටය.එතුමා එහි දොරටුව ආසන්නයේම විය.වහා ආපසු හැරුණු අප දෙපයට අපේ ජීවිතය පටවමින් දුවන්නට සැරසුනා පමණි
“මොකටද ඔය ළමයි ආවේ“ ඒ සැර පරුෂ හඞ නම් විදුහල්පතිතුමාගේය.
ඉතින් අපි ඉවරය.දැන් ඉතින් අප පණ පිටින් ගිල දමනු ඇතැයි බියෙන් යුතුව ආපසු හැරුනෙමු.
“මොකටද ආවේ“ මගේ සඟයා කුණු කුණු ගෑවත් ඌ කී දෙය මටවත් ඇසුනේ නැත.
ම්ම්ම්ම්ම්ම්
ච් ච්...ච්..චෝ..චෝක්
හා හා අරන් යන්ඩ..මේ ළමයින්ට චෝක් කැට දෙන්න...
කවරෙක් හෝ ගෙනත් දුන් හුණු කැට දෙක එතුමා අප දෙස දිගු කරන විට මුව සිනාසුනේ නැතත් ඇස් සිනාසෙනවා අඳ ගොළු බිහිරෙකු සේ ගල් ගැසී සිටි මම යාන්තමට දුටිමි.එදා ඒ බිය හරි අඩකින්ම අඩු වුන අතර ඒ හිස් තැන පුරවන්ට පැමිණි ගෞරවය මේ වන තුරුත් එතැන වැඩෙමින් රැඳී පවතී
එකල හය වසර පංති පැවැත්වූයේ ජනාධිපතිශාලාවේය.සිරිසමන් දූ පුතුන්(එතුමා කියූ ආකාරයට) මෙම ගොඩනැගිල්ල ගැන දනිති.පාසල් කාර්යයාලය පිහිටි ස්ථානයේ සිට එකල එතුමා පදිංචිව සිටි නිවසට යාමේ මාර්ගය වැටී තිබුනේ ජනාධිපති ශාලාවේ මිදුල මතිනි.එතුමා ඒ ඔස්සේ ගමන් කරන ඕනෑම අවස්ථාවක පංති කාමරයේ සිටින අපි නැගිට ගෞරව දැක්වීමට පුරුදු වී සිටියෙමු. පංතියේ උගන්වමින් සිටින ගුරුවරු අන්ද මන්ද වී වටපිට බලද්දී අපි උදාර ලෙස අසුන් වලින් නැගී සිටියෙමු.මේ විකාරය කුමක්දැයි අඳුනා ගැනීමට එතුමාට මෙබඳු අවස්ථා කීපයක් පසු කිරීමට සිදුවිය.අවසානයේ කවුරුන් හෝ ගුරු භවතෙක් එසේ ආචාර දැක්වීම අවශ්‍ය නොවන බවත් පංතියට පැමිණියහොත් ආචාරකිරීම සෑහෙන බවත් අප දැනුවත් කිරීම නිසා මේ පුරුද්ද මඟ හැරිනි.
මා හතවසරේ දරුවකුව හිඳිද්දී විජය පත්‍රය හරි අපූරු වැඩක් පටන්ගත්තේය.ඒ රූපයකට කවියක් ගෙතීමේ තරඟයකි.මේ වන විට මාත් මගේ මිතුරිය චතුරිකාත් අපි කවි අංකුර බව සිතා සිටියෙමු. එක එක විකාර ගැන පද ගොතා කොල වල කවි වැනි දෙයක් ලිවීමට උත්සහා කල අප දෙදෙනාට මෙය හොඳ අවස්ථාවක් බව හිතුනි.නමුත් පරහකට තිබුනේ විදුහල්පති වරයා විසින් එම නිර්මාණය දරුවාගේම නිර්මාණයක් බව සහතික කල යුතු වීමයි.නමුත් තරඟයට ඉදිරිපත් විය යුතුමය.
අන්තිමේදී කවියක් වැනි විකාරයක් ලියා විජය පත්තරේ වූ කූපනය පුරවා අලවා පැකිලෙන පාද වලින් යුතුව විදුහල්පති තුමා වෙත ඇදුන අපි දෙදෙනාගෙන් කවරෙකුටවත් එතුමා ඉදිරියට යාමට ධෛරයයක් නැතිව එතුමා පිටු පසින් රැඳී සිටියෙමු .එතැනින් ඉවත්ව තව තැනකට ගොස් තවත් ගුරුවරයෙකු හා කතා කරන තුරුත් ඇසෙන නෑසෙන දුරකින් අපි රැඳී සිටියෙමු.විදුහල්පති යනු මහා ලොක්කෙක් බැවින් ඔහු ඉදිරියට යාම අප වැනි සොක්කන්ට කැප නැතැයි යන හීනමානය අප දෙදෙනාටම විය.
මේ ආකාරයෙන් තුන් හතර වතාවක් වීමෙන් පසු එතුමාම “අප දෙස හැරී ඔය දෙන්න මාව හම්බෙන්ඩද ආවේ“කියා ඇසූ අතර අපි හිසෙන් පිළිතුරු දීමු.මෙබදු අවස්ථාවක අප නම් “මොකද ළමයෝ කතාකලේ නැත්තේ “වැනි යමක් කීම ස්වභාවිකය.
නමුත් කිසිවක් නොකියූ එතුමා අත දිගු කර කවිය ගෙන රස වින්දේ තාගෝර්ගේ කවියක් රස විඳින ආකාරයේ ප්‍රබෝධයක් පෙන්වමිනි.(මීට වසර පහකට පෙර පරණ කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක තිබී නැවත දක්නට ලැබුන ඒ පල් හෑලි ගැන විලි ලැජ්ජාවට පත් මම ඒ සියල්ල ගිණි දෙවියාට බිලි කල බව අතුරු කතාවක් ලෙස ලියා තැබිය යුතුය)මෙතන මේ වචනෙ දාල කවිය කියවලා බලන්නකෝ,මේ කියන්නේ මොකක්ද(එලි සමය රැකීමට අප කරන විකාර පද සන්ධි කිරීම් දැක)මෙතනට එන්නේ මූර්තජ “ණ“ ආදී වශයෙන් කියවමින් එය අත්සන් කර දුන් අතර යකා හිතපු තරම් කළු නැතැයි සිතා අප දෙදෙනාට සිතුනි.එදා සිට වසර එක හමාරක් යන තුරුම සතියකට වරක් මේ බහුභූත කියවීමේ වදයට එතුමාට මුහුණ දීමට සිදුවිය
.ඒ එක දවසකවත් එතුමාට හදිස්සියක් තිබුනේ නැත.කවිය මුල සිට අගටම කියවා රස විදිය යුතු බැවින් එතුමා අසල තිබූ පේෂකර්ම හෝ වඩු වැඩ කාමරයට ගොස් නිවි සැනහිල්ලේ වාඩි වී එහි සිටින ගුරු භවතාට කීවේ “ලස්සන කවියක් හම්බුනා..නිවි හැනහිල්ලේ කියවන්න ඕන නිසා මෙතෙනට ආවා යනුවෙනි.අපි අභිමානයෙන් පුපුරා නොගියා විතරය.නමුත් කිසි දිනක කලින් සතියේ කවියට මොකද වුනේ වැනි ප්‍රශ්න නෑසීමට තරම් එතුමා විචක්ෂණ ශීලී විය.දරුවන් සම්බන්ධයෙන් භාවිත කලයුතු සුදුසුම වචන සුදුසුම වෙලාවට භාවිත කිරීමට එතුමා දැන හුන්නේය.අද මේ ලියැවෙන අකුරු වලට හුස්ම දුන්නේ එතුමාය.මගේ ලියැවිලි වල මුල්ම රසිකයා මෙන්ම විවේචකයාද එතුමාය. මා සතු කුඩා හැකියාව පරිස්සමින් රැක බලාගෙන වර්ධනය කලේ එතුමාය.ඉන් පසුවද පාසල් වත්ත තුල අහම්බයකින් මුණ ගැසුන විට “තව කවි ලීවේ නැද්ද?,ආයෙත් ලිව්වොත් මටත් කියවන්න දෙන්න“ වැනි වදනකින් මා දිරි ගැන් වූයේය.ළමයි එක්දහස් පන්සියයක් අතරින් එතුමා තමාට මා මතක බව අඟවමින් මා සුවිශේෂී දරුවෙකු බව මට හැඟෙන්නට ඉඩ හැරියේය.
අද ළමුන් තුන්සිය පනහක් ඇති පලාත්සභා පාසලක අපේ විදුහල්පතිතුමා අවිවේකය ගැන කරන පැමිණිලි අසා පුරුදු මට එතුමා ගැන පුදුම හිතේ.ළමුන් එක්දහස් පන්සියයක් පමණ වුන් ජාතික පාසලක විදුහල්පති වූ එතුමාට ඊට වඩා කිහිපගුණයකවැඩ තිබුනා වන්නට පුළුවන.නමුත් අප ලියූ කවියට මුහුණ ඔබා සිටින එතුමා දුටුවේනම් ඔබට සිතෙනු ඇත්තේ පසුගිය මුළු ජීවිතකාලයම විවේකීව හිඳ මේ කාර්යයෙන් පසුත් මුළු ජීවිතකාලයේම විවේකයෙන් පසුවන්නකුගේ ඉරියව්වකි.පසු කලක හරි පුදුම ඉස්කෝලේ පොත කියවන විට කොබයාෂි ගුරුතුමා ටොට්ටෝ චංට කියූ “දන්නවද ඔයා හරිම හොඳ ළමයෙක්“ යන වදන් අතර මට එතුමාගේ වදන් ඇසී නෑසී ගියේය.එය මට ලැබිය යුතු ආකාරයට හසුරවා මගේ පෞර්ෂය ගොඩනැංවීමේ බලයක් එතුමාට විය. ප්‍රාථමික පංති වලදී ආත්ම විශ්වාසය හුණුසල් කුඩු වන්නට කුඩු වී තිබී හැම විටම මුළු ගැන්නුනු ළමයෙක් වූ මගේ ආත්ම විශ්වාසය බිඳෙන් බිඳ ඉහල දැම්මේ එතුමාය.අවසානයේ පාසලේ උදේ රැස්වීමේ කතාවක් පවත්වන්නට හැකි වන තුරුම.
මා හොඳ වැඩ කර නම තැබූ හෝ නරක වැඩ කර නම කෙටූ ළමයෙක් නොවී ඇල්වතුර වැනි ළමයෙකු වීමි.එබැවින් වසර හයක පාසල් දිවියේ මා සම්බන්ධව විදුහල්පති තුමාගේ මැදිහත් වීම අවශ්‍ය වූයේ අල්ප වශයෙනි.නමුත් නසරාණි වැඩ හිතුවක්කාර වැඩ හා අලුගුත්තේරු වැඩ කරමින් පාසල දෙකක් කෙරූ අපේ පංතිවල කොළු නඩයට නම් අනේක දේවල් කිමට ඇතුවා නිසැකය.
එතුමාගේ ඇඳුම වූයේ පාසලේ වැඩිහිටි ළමුන් අඳින ආකාරයේ සුදුකලිසමහා කමිසයයි.හිරු හොඳින් පෑයූ දහවලක නම් තට්ටයේ දිලිසීමෙන් එතුමා බව ඈත සිට හඳුනා ගත හැක.නමුත් වැඩිහිටි ළමයි මැද කුමණාකාරයෙන් හෝ සැඟවී හිඳ අප නිරීක්ෂණය කිරීමේ හැකියාව එතුමා සතුවිය.එතුමා සතුව තිබූ ඔරලෝසුව පාසලේ වැදගත් ස්ථානයක් හෙබවූයේය.යම් නසරාණි වැඩක් කර මාට්ටු වූවෙකු අල්ලා ගත් පසු එතුමාගේ අත ඔරලෝසුවට ගියේ නම් ඊලඟ ඇත්තේ නැව් ගුටි කෑමක් බව කාටත් දැන ගත හැකිය.ඔරලෝසුව ගලවා වැරදි කරුගේම අතට හෝ ඔහුගේ යහළුවෙක් අතට දෙන එතුමා ප්‍රහාරය දියත් කරන්නේ බලා ඉන්න උදවිය ඒ ආකාරයේ වැරද්දක් කිරීම ගැන හිතේ කොනක හරි බලාපොරොත්තුවකින් ඉන්නවා නම් එම අභිලාශය සුන්නද්දූලි වන ආකාරයටය.නමුත් පහුවදාට ඒ සියල්ල අමතකය.එදා ඒ බඩ පුරා ගුටි කෑ උදවිය අද එතුමා සිහිපත් කරනුයේ මටත් වඩා ආදරයෙනි.ගෞරවයෙනි.
දැරණියගලට පොදු චුරු චුරු වැස්ස බොහොමයක් දවස් වලට උදේ රැස්වීමට බාධා ගෙනාවේය.පොද වැස්සක් නම් එතුමා කවදාවත් රැස්වීම විසුරවා නොහැරියේ අවුවට වැස්සට ඔරොත්තු දෙන ආකාරයෙන් දරුවන් සකස් විය යුතු බව නොකියා කියමිනි.නමුත් හොඳින් සෙවන ඇති ෆැවිලියන් එකේ තෙමෙන කොනක හිඳ එතුමා අප අමතන්නේ අසා සිටින අප මෙන්ම වැස්සේ තෙමෙමිනි.

පාසලේ ඉබාගාතේ යන උන් අල්ලාගෙන කුණු ඇද්දවීමේ සිරිතක් එතුමාගේ වූයෙන් කුණු ඇදීමට අකමැති අප පාසලේ නිදැල්ලේ යාමෙන් වැලකුනෙමු.එතුමා සතුව එබඳු හරි අපූරු කළමනාකරණ ශිල්ප ක්‍රම විය.
ප්‍රේම සම්බන්ධතා වලට එතුමා දැඩිව පෙනී සිටියේය.හිටි හැටියේ නගරයේ බස් නැවතුම් පලෙන් හෝ කඩයක් ඇතුලෙන් එතුමා ප්‍රාදුර්භූතව පෝලිම් කඩන උන් හා අවිනීතව හැසිරෙන උන් අල්ලා ගැනීමේ අවධානමක් තිබූ බැවින් සිරිසමන් අපි යම් තරමකට හෝ විනය ගරුකව පාසලෙන් පිටදීද හැසිරුනෙමු.
ඔබ වැනි ගුරුවරයෙක් ලැබීම සිරිසමන් අපේ භාග්‍යයයි.ඔබ වැනි ගුරුවරයෙක් වීම ඔබ තුමාට කරනු හැකි උතුම්ම උපහාරයයි.ස්තූතියි ඔබ තුමාට අප අද ගෙවන මේ ජීවිතය උදෙසා එදා තැබූ මුල් ගල වෙනුවෙන්.
මම මහා ලේඛකයෙන් නොවුනද මා ලියන දේ රස විඳින කිහිපදෙනෙක් අද වෙත්.අද මේ ලියැවෙන්නේ එදා ඔබතුමා කවි කියා හිතා බහු බූත ලියූ කුඩා පාසල් දැරියකයේ අභිමානය පළුදු නොකර දිරි දුන් නිසාය. ඔබ තුමා විසින්ම හුස්ම පිඹින ලද අකුරු එකින් එක ගැට ගසමින් මේ ලියන්නේ ඔබතුමා අපේ විදුහල්පති තුමා වීම ගැන උපන් මහත් අභිමානයෙනි.


ආදි සිරිසමන් සොයුරනි ස්තූතියි ඡායාරූප ලබාදීම වෙනුවෙන්