Monday, October 2, 2017

බණ්ඩාගේ කොළඹ ගමන part- 02 හෙවත් පොත් ගුල්ලියකගේ බුක් ෆෙයාර් වන්දනාව


මා එදා වේල හම්බ කර ගැනීමට රස්සා වලට යාමට පටන් ගත් මුල් අවධියේම වැටුප බැර වන ගිණුමෙන් තවත් ගිණුමට ස්ථාවර නියෝගයක් දුන්නේ හැම පඩියකිංම 2000ක් වෙනම ගිණුමකට දමන ලෙසයි.එහි එක් රැස් වන මුදලින් සැප්තැම්බර් බුක් ෆෙයාර් වන්දනා කිරීම මගේ සාමාන්‍ය සිරිතයි.

මෙවර  ඒ මුදල වියදම් කිරීමට ලෝබ කමක් හට ගත්තේ සුද්දාත් මාත් එක්ව අටවන් යන අපේ කැදැල්ලේ එක බිත්තියක් වත් කපරාරු කිරීම පොත් ගැනීමට වඩා යහපත් නොවේදැයි මගේ හඳුංපොත මගෙං පුරස්න කල බැවිනි.බිත්තිත් වහලයත් පමණක් ඇති ගෙදරන අහිගුන්ටික ජීවිතයක් ගත කිරීමෙන් මේ වන විටත් අපි බාගෙට පිස්සු වැටී සිටිමු.

අපේ ගරුතර විදුහල්පතිනිය ඊට සහයෝගය දුන්නේ  බස් එක පමා වන විනාඩි 05ට රතු ඉර ගසා මගේ නිවාඩු ටික අනුභව කිරීමෙන් හා පාසල් පැමිනීමට වෑන් එකක් හයර් කර ගැනීම නිසා පඩියෙන් ගෙඩි පිටින් 2000ක්  ඒකට පූජා කිරීමට සලස්වා මාව බංකොලොත්භාවයට පත් කිරීමෙනි.අපේ සුන්දර පෙම්බර විදුහල්පතිනියට ජය වේවාය! වැඩි වැඩියෙන් ඉරි ගහන්ට ශක්තිය ධෛරයය ලැබේවාය.


යන්දෝ නොයන්දෝ යන දෙගිඩියාව බුකි වාසීන්ගේ ජනතා පරමාධිපත්‍යයට යටත් කල විට ලද උපදෙස් වලට අනුව බුක් ෆෙයාර් වර්ජනයකට අවසන් නිගමනයට එළඹියෙමි.කුයි කුයි ගාන හදවත ගැට ගසා පාසලේ පුස්තකාලෙන් ගත්පොත් තොගයක් තුරුල් කොට ගෙන හිත සනසා ගතිමි.

මගේ සියළු අධිෂ්ටාන යකාට යවමින් මගේ සදාදරණීය නගණ්ඩිය ජංගමයා හරහා පවසා සිටියේ තමාට පොත් තොගයක් ගැනීමට ඇති බවත් ඒකට එක්කං යන ලෙසත්ය.

හදවත බල්ටි ගැහුවේ නගණ්ඩියගේ පානෙන් එලිය ගෙන මටත් බුක් ෆෙයාර් එක වන්දනා කිරීමට හැකි හංදාය.

මේ අහු අස්සේ මගේ පණ කෙන්ද වූ දෝණී ලෙඩ විය.කෑම වර්ජනය කරන්නට වූ හංදා සිරිංජයකිං බලෙන් කිරී පෙවූ අතර ඒවාට වැය වූ මුදල් ප්‍රතිපූර්ණය සඳහා සුද්දා විසින් පන්දහසක් පරිත්‍යාග කරන ලදී.

මම මගේ අන්තිම සතේත් කදමළු බැඳගෙන බුක් ෆෙයාර් වන්දනාව සඳහා දින ගැන්නෙමු.සෙනසුරාදා දෙවන බස ප්‍රවීනතාව ලබා ගැනීමට පංතියකට යන බැවින් ද ඉතුරු දවස් ටික ඉස්කෝලේ යන බැවින්ද සුභ නැකත යෙදී තිබුනේ විසිහතර වෙනිදාටය.

මේ අහු අස්සේ මා හෙලිදරවු කර ගත්තේ සුද්දාගේ සපත්තු  දෙකේ අවුලක් ඇති බවය.අළුත් සපත්තු නොගන්නේ මන්දැයි ප්‍රශන කල විට සපත්තු ගැනීමට තබා වුන් මුදල මට පොත් ගැනීමට දුන් බවත් ලබන පඩියෙන් සපත්තු ගත හැකි බවත් නමුත් ලබන පඩියෙන් බුක් ෆෙයාර් යාමට බැරි බවත් කීවේ මගේ ඇසට කඳුලක් නංවමිනි.


මගේ ආත්මාර්ථකම ගැන මා සිය වරක් මටම ශාප කර ගන්නට ඇත.මගේ සතුට වෙනුවෙන් ඔහු තමාගේ අවශ්‍යතාව කැපකර ඇත.

තාත්තාගේ කොන්තරත් වල චෙක් හම්බවෙනකල් බුක් ෆෙයාර් එක පවත්වන්නේ නැති හංදාත්,ඒත්පොත් ගන්නට ම ඕනෑ හංදාත් මල්ලී ඔහුගේ මාලය උකස් තබා ඇත.අක්කා කෙනෙකු විලස මං ඔහුට බැන වැදිය යුතු වුනත් 2008 මා බුක්ෆෙයාර් වන්දනාවේ ගියේ 3000ට මගේ මාලය උගස් තැබීමෙන් බව මට අමතක කල නොහැක.එහිදී ගත් ඈන් පොත් පෙල තවමත් යලි යලිත් කියවමින්  මා ලබන සතුට මතක්වෙද්දී අහිංසක කොළුවාට දොස් නැගීමට මට හිත දුන්නේ නැත.වසර 9ට පසුව ඔහු අක්කාගේ මල්ලීම බව ඔප්පු කර ඇතුවාම පමණි.

ඉස්සරලාම ආ බාධකය වූයේ මගේ ඇඳුමයි.සුදු රැලි සායත් කළු හැට්ටයකිං යුත් මගේ ඇඳුමට නගණ්ඩි එක හෙලා විරෝධය පලකලාය.

“ඔයි ඇඳුම ඇඳගෙන මාත් එක්ක එහෙම එන්ඩ එපා“යි තර්ජනය කලාය

“දැන් ඔයි ජාතියේ රැලි සායවල් අඳින්නෙ නෑ“යි තියමිං තර්ජනයේ සැර බාල කලාය.

රස්සාව හංන්දා කොතැනටත් සාරි බාරි අදින මං,කොයි දේටත් සාරි බාරි තෑගි හම්බෙන මං ,ඔයි විලාසිතා ගැන වැඩි මනං දේ දන්නේ නැතිය.සාරියක් ඇර අළුත් ඇඳුමක් ගත්ත කාලයක්වත් මතකේද නැතිය.අන්තිමට මගේ සාරි ගොඩ පැත්තකට තල්ලු කල ඇය ඇඳුමක් තෝරා දුන්නාය.එය තරමක පරණය.

ඒකට කමක් නෑ පරණ පැෂන් ඇඳගෙන යනවට වඩා පරණ ඇඳුමක් ඇඳන් යනවා...ඒ නගන්ඩගේ අදහසයි.

අවසානයේ උදේ අපි තිදෙනා-නංගීත් මල්ලීත් මාත් - වන්දනාවේ පිටත් වුනේ  උදේ 6.30 එළඹි සුභ මොහොතිංය.නැකත පට්ටම සුභ බව කියා පාමිං පටංගත් තැන හිටංම ගේන පොත් හෝදලාම ගෙට ගන්ඩ පුළුවං වන  තරමේ මහ වැසි ඇද හැලෙන්ඩ විය

ගමේ බසයෙන් අවිස්සාවේල්ලට ආපහු ගිහින් එතනින්ම බස් එකට නැග වාඩිවෙලාම එනවාද නැත්තං හන්දියෙන් බැස මගින් බස්එකට නගිනවාදැයි මොළය සමඟ කල තර්ක විතර්ක වලින් පසු හංදියෙන් බැස 122 බසයක එල්ලුන අපිට මගේ රමණීය තීරණයේ මරණීය ප්‍රතිඵල පෙන්වමින් මහරගමට යනතෙක් වවුලන්ට පවා ඉරිසියා හිතෙන අන්දමට එල්ලී යාමට සිදුවිය.

අන්තිමට දෙයියනේ කියා අපි කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය ඉදිරියෙන් බැස ගත්තෙමු.මේ මා හැමදාම බුක් පෙයාර් වන්දනාවේ ගිය පාරයි.එතැනින් බැස 154 බස් එකක නැග්ග පසු කිසිම ගින්නකින් තොරව පොත් පොළ ඉදිරියෙන්ම බැස ගන්නට පුළුවන.පසුගිය වසර 02  යාමට බැරි වුන බව ඇත්තයි.ඒත් ඒ වරදට මේ තරම් දඞුවමක්....154ක් එන තුරු කවදාවත් මේ තරම් බලා ඉන්නට සිදුවී නැත.

අවසානයේ සැක සහිත වුන මා එතැනට පැමිනි 155 බස්සෙකෙන් විමසුවේ BMICH යාමට හැකිද කියාය.ඇයි ඉතිං එක ඉලක්කමයි නොවැ වෙනස්.
 ඒ මාතලීගේ බහුශ්‍රැත පිළිතුර වූයේ මෙතනිං බස් එක ගත නොහැකි බවත් “තුං මුල්ලට“ යා යුතු බවත්ය.තුං මුල්ල තබා එක මුල්ලක්වත් නොදන්නා මම වහාම නගණ්ඩිගේත් මලණ්ඩිගේත් මුහුණු බැලීමෙන් වැලකුනේ මගේ කාඩ් එක ඉරීගෙන යන ආකාරය ඔවුන්ගේ මූනෙන් දකින්නට වෙතැයි හිතාය.

අවසානයේ තෙසක් රියක් නවතා වීරයා සේ “BMICH“ යැයි මහ හඞින් කීවේ තෙසක් රියට පුදන මුදලින් ගත හැකි පොත් ප්‍රමාණය උපකල්පනය කරමිනි.

අවසානයේ වට කීපයක් ගසා එතැනට ආ රියදුරා 150 කීවේ මීටරයේ 50 අගේට දිස්වෙද්දීය.

“ බොල මීටරේ කැඩිලා“දැයි අහන්ට සිතුනත් 100යි නොවැ පාඩු හිතමිං කට පියා ගත්තේ නැත්තං  තෙසක් රියදුරෙකු සමඟ ඇදෙන්නට ගිය මගේ වලිය උපමා රූපක සහිතවම ගෙදරට වාර්තාවීමේ අවදානමක් ඇති නිසාය.සුද්දා ෂේප් කර ගත හැකි වුවත් තාත්තා ෂේප් කරනවා නං බොරුය.අනෙක ඒක ඇත්තටම කැඩිලාදැයි දන්නෙත් නෑ නොවැ.

අන්තිමට අටාහාමාරට එතැනට ගියෙමු.

හුටාය! පට්ට පෝලිමකි.ඉස්සර පාං පෝලිම වාගේමය.බණ්ඩාරනායක ශාලාව වටේටම ගිය පෝලිම පිටුපස ෂෙඩ් එක ලඟටම වී ඇත.

“මේ බුක් ෆෙයාර් එකේ පෝලිම“දැයි මම එකෙකුට ලංවී ඇහුවේ ඇත්තටම ෂුවර් නැති හංදාය

.
අන්තිමට අපි දෙයියනේ කියා ඇතුලට රිංගා ගතිමු.

නගණ්ඩිගේ පොත් හොයා කුටියෙන් කුටියට ගියෙමු.

එක විෂය ඒකකයටක එක පොත බැගින් ලියා ඇති ජීව විද්‍යා විෂය ධාරාවේ පොත් හැට හුට හමාරක් ගත් පසු ඇය සෑහීමකට පත්වුනාදැයි මම නොදනිමි.

වාණිජ විෂය ධාරාවේ 12 ට හා 13ට වශයෙන් උපරිම ව ලියැවෙන්නේ පොත් දෙකක් බැවින් මේ හරුප නොතේරෙන අසරණ නූගත් මං පැත්තකට වී ඔහේ හිටියෙමි.

අන්තිමට මමත් මල්ලීත් අපේ පොත් තෝරංට ගියෙමු.මල්ලී සාමාන්‍යෙයන් කැමති මා මල් පොත් යැයි හඳුංවන සරල පෙම් කතා වලටය.

කරවල ඔතං ගේන පත්තර පිටුවේ ඉඳන් අන්තර්ජාලයේ ගොසිප් පිටු පවා අතනාරින මං ඒවාට සල්ලි වියදං කරන්නට නං මැලිය.

අන්තර් ජංජාලයෙන් බා ගත් මල් පොත් ,පුස්තකාලයෙන්,යාළුවන්ගෙන් ඉල්ලාගත් එවැනි පොත් කියවනවා විනා මා ඒවා මිලට ගන්නේ නං නැතිය.මා මුදල් වැයකරන්නේ නැවත නැවත කියවිය හැකි ඒ කියවන වාරයක් පාසා අළුත් යමක් හැඟෙන දැනෙන ,හද රැඳුන තැං සිහිවද්දී පවා හිත රිදවන සනසන පොත්ය.බොහෝවිට පරිවර්තන පොත්ය.

අන්තිමට බොහෝකාලයක් ආසාවෙන් බලං හුන් ඇනා කැරණිනා ඇතුළු පොත් කීපයක් ගතිමි.

අවසානයේ “නිමිසා ප්‍රකාශන“ සොයං ගියේ රමණී බුලත්සිංහල මහත්මියගේ පොත් වලට සුද්දා හැර අපේ පවුලේ සියළු දෙනාම ප්‍රිය කරන හංදාය.මල්ලී කැමති යෞවන සමීන්ද්‍ර මහතාගේ පොත් වලටය.ඒ දෙබස් වලට බඩ වැල් කටින් එලියට එනකංම හිනාවෙන්නට හැකි හංදාය.

රමණී බුලත්සිංහල මහත්මියගේ අළුත් පොත් රැසක් එලි දැක්වී ඇත.මං කියවා නැති සියල්ල මිලට ගතිමි.මල්ලී ඒ ටික කියවා එවනකං මට මාසයක් විතර බලං ඉන්ට වෙනවාය.ඒත් බලං ඉන්ට බෑ වගේය.

අන්නිමට මම මට ආයෙම ඒ පොත් සෙට් එක මිලට ගන්ට යද්දී නගන්ඩ යුද්ද ප්‍රකාශ කලේ

“ හැබෑටම තමුසෙගේ මොලේ නරක්වෙලා“දැයි අසමිනි.

මටත් ඒ ටික කියවන්න ඕන“මං අහිංසක ලෙස නිදහසට කරුණු ඉදිරිපත් කලෙමි.

“එහෙනං අයියට වෙන පොත්ටිකක් අරංදීලා තමුසෙ ඒ ටික තියා ගන්නව..අයියට පොත් කියවන්ඩ මිසක් තමුසෙට වගේ පොත් එකතු කරන පිස්සුවක් නෑනේ...“

අන්තිමට මං මෝඩ අක්කා බුද්ධිමත් නැගණියගේ අවවාද වලට හිස නැමුවෙමි.

අපි සෙල්ෆි නොගැසුවත් එක යුතුකමක් හෝ ඉෂ්ට සිද්ධ කරනු රිසියෙන් නූල්ඩ්ස් කෑවෙමු.

ආපසු එන ගමනේ තුංමුල්ලෙන් බහින්නට හිතාගෙන 154කට ගොඩවීමු. කකුල් කඩෙත්තුව හැදෙනකං ඇවිද්ද හංදා සීට් එක උඩ ඔහේ තැංපත්ව උන්නේ පහු වන ගම් නියංගම් අඳුන ගන්නට උත්සහා දරමිනි.

අන්තිමට ලඟින් හුන් තැනැත්තෙකුට තුං මුල්ල ආසන්නයේදි මතක් කරන මෙන් ඉල්ලා සිටියේ නැත්තං කඩ වල බෝඩ් ලෑලි කියවමින් අඟුලානටම යාමේ අවධානමක් ඇති හංදාය.

ඔහු කරන්ට් වැදුනකු සේ උඩ පැන්නේය.හතර අතට නැවී සෙනග අතරින් රිංගා වටපිට බැලුවේය

“මේ තුංමුල්ල තමයි.“එවර කරන්ට් වැදුනේ අපි තුංදෙනාටය

පොත් පොල වන්දනාවේ ගිය ගොඩේ බයියංද අද බස්එකේ සිටිය හැකි බව කොන්දා ළමයාටද සිහිපත් වන්නට ඇත.ගිරිය පුප්පා

“තුං මුල්ල බහිංඩැයි“කෑගෑවේ ඒ හංදා වන්නට ඇතිය.

මා මෙන්ම මග හසර නොදත් උදවිය රංචු පිටිංම කරන්ට් වැදුනා සේ ෂීට් වලිං ඉවතට විසි වෙද්දී මං පසක්කර ගත්තේ තුං මුල්ල නොදන්නේ මං විතරක් නොවන බවය.


අන්තිමට ශ්‍රී සම්බුද්ධ ස්වර්ණ ජයන්ති මංදිරය ඈතිං දිස් වන විට තිඹිරිගස්යාය ආසන්නයේ කොහේ හෝ තැනක අපි සිටින බවත් දැන් 122ක නැගී නම්බු පිටිං ගෙදර යා හැකි බවත් පසක් කරගෙන සැනසුම් සුසුම් හෙලීමි.

ඒත් මෙවර බුක්ෆෙයාර් වන්දනාවේ සුන්දරම මොහොත මේ එකක් වත් නොවේ.රාක්ක වල ඉදන් අනේ මාව ගන්නැයි දෑතට පනින්න වෙරදරන ආදරණීය පොත් වලට කුරිරු ලෙස පිටු පාමිං අමාරුවෙන් ඉතුරු කරන් ආ රුපියල් දාහේ කොල 02 සපත්තු ගන්නැයි කියමින් සුද්දාට දුන් මොහොතයි.
ඔහුගේ දෑසේ දිස්නය දුටු මට පොත් කැපකිරීම උදෙසා ලැබිය යුතු වන්දිය ඕනෑවටත් වඩා ලැබුනු බව හැගී ගියේය.
                                 
පලි--.(මම උදේ 2.45 ට නැගිට උයා පිහා 5ට ගෙදරිං අවුත් දැරණියගල ටවුන් එකට 6.20 වෙද්දී ආවත් 7.10 වන තුරු බසයක් නැතිවීම මගේ වරදක් නොවේ.ඊට කලින් 6ට යන බසයේ යාමට දවසකට රු.400 දී තෙසක් රියකින් අවිස්සාවෙල්ලට පැමිණිමට මට සිදු වේ.බස්  එක 7ට දා ගැනීමට කල සියළු ප්‍රයන්තද අසාර්ථක විය-මේ මාගේ තත්වයයි.රාජකාරි දේවකාරි  පිළිබඳ බණ දෙසන්නට සූදානම් වූ ඊනියා අකුරට වැඩ කරන්නන්ට මේ මාර්ගයේ සතියක් එක දිගට අප මෙන්  ගමන් කරන ලෙස ආරාධනා කරමි.)



Sunday, July 9, 2017

අසල් වැසියාගෙන් දෑවැද්දට ලැබෙන පවුල් උපදේශනයට මෛත්‍රී කරමුද?


අපේ රට සිරි ලංකාවය.එයට ඉංදියන් සාගරේ (අ)මුතු ඇටේ කියාද කියයි. ඒ මදිවාට ඉන්දියාව කියන රටෙන් වැටුන කඳුළු බිංදුවක් කියාද කියයි.ඉන්දියාව ඇඞුවේ මොකටදැයි කවුරුවත්ම කොතනකවත් කියා නැති හංදා මමද ඒ ගැන දන්නේ නැත.

අපේ රට ජෛව විවිධත්වයෙන් අනූන රටකි.චීනෙට වඩා චයිනීස් කඩ ඇත.සිංහල දමිල බාසා වලට වඩා එංගන්තයේ ඉංගිරිසි වලට තැනක් ඇත.එහෙම්මම පිටිංම “කොරියාවන්“ ද ඇත.කොටිනංම අපේ රට ලෝකයේ සියළුම රටවල් එකට අනාපු අච්චාරුවක් වාගේ යැයි මට හිතේ.

ඉස්සර කාලේ ඉඳංම අපේ රටට ඉන්දියාවෙං මහ බල පෑං ඇති වුනේය.රාමා ඇවිත් අපේ රාවනා මරා දැම්මේය.ඉන්දියාවෙං ආ විජය හොරා ලංකාවේ රජ වුනේය.ඔයාකාර නරක බලපෑම් අටෝ රාසියකි. ඒ අහු අස්සේ බුදු දහමත් ආවේ ඉන්දියාවෙන්ය.අපේ හිංදු ජන කොටසටත් ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇතැයිලු.


ඉන්දියාවෙන් මේ දවස්වල අපට ඉන්දියාවෙන් ලැබෙන වටිනාම දේ පවුල් උපදේශනයයි.ඒ සඳහා නිල ලත් උපදේශිකාවං අටෝ රාසියකි.සැමියාට ගරු බුහුමන් කල යුත්තේ මෙසේයැ,නැන්දම්මාගේ ආදරය දිනිය යුත්තේ එසේය,නෑනලාගේ ගෞරවය අරසේ ලබාගත යුතුයැ කියා දෙන්නේ මොවුන්ය.ඔවුන්ට ගෙයක් ගෙයක් ගානේ යංට බැරි හංදා පහසු ක්‍රමයක් ලෙස හූනියං පෙට්ටිය හරහා අපේ ගෙනල් සේරටම එන්නේය.
ඒ වෙලාවට අපේ බාරියාවෝ තම හත්මුතු පරංපරාවෙන් එකෙක් වත් පවුල් කා නැති උන් වාගේ හූනියං පෙට්ටියට වැඳගෙන ඒ බන අසනවාය.හිස් මුදුනිං පිලිගෙන සාදු කාර දෙනවාය.

මට මතක හැටියට ඉස්සෙල්ලාම ශාන්ති, ප්‍රවීනා ,තුල්සි ආයේය.ඒ කාලේ මං ළදරුවා හංදා උන්දැලා ගැන වැඩි මනං දේවල් මතක නැත්තේය.

නමුත් ඉෂිතා ඉෂානි දිව්‍යා (රියා) ශිවන්‍යා මට හොඳටම  මතකය..ඒ උදවිය දැනුත් අපේ ගෙවල් වලට දවස ගානේ එබෙයි.

ඉෂිතා අක්කා කියන විදියට නං  ඉස්සරලාම කල යුතු දේ නං අසල්වැසි පවුගේ ගෘහනිය සමඟ ජන්මාත්තර වලියක් දමා ගැනීමය.ඊට පස්සේ පාරේ වාහනේකට යටවී මැරෙන්ට යන පොඩි එකෙක් බේරා ගැනීමය.ඉන් පසු ඇයට පණ ඇර ලවු කර දරුවාගේ ආදරය දිනා ගත්තාට පසු කොයි තරං තදයෙක් වුවත් රමන් බල්ලා සේ ඇයට සෙට් වනු ඇත.අන්තිමට කොයි කවුරුත් ඇයට ආදරය කරනු ඇත.

ඉන් පසු සැමියාගේ බිස්නස් සතුරාගේ සිට හිටපු බිරිඳ දක්වාම වද දෙන සැමියාගේ පාර්ශවේ උදවියට මහා මෛත්‍රිය පැතිර විය යුතුය.එවිට ඔවුන් ඔබේ හොඳ හිත  ප්‍ර‍ෙයාජනයට ගෙන ඔබට මැරෙන්නට තරං වද දෙනු ඇත.

කොයි තරම් ලව් එක හිත පුරා ඔඩු දිව්වත් ජෝඩුවම ඒක පුළුවන් තරං කල් හංගා ගෙන හිටිය යුතුය.කසාද බැඳ සෑහෙන කල් යන කල් දෙන්නා දෙතැනක නිදා ගත යුතුය.හනිමුන් එක හැකි තරං පස්සට කල් දැමිය යුතුමය.ඉෂානි අක්කාද කියා දෙන්නේ එයයි.

අන්තිමේ අහක යන කරුමයකට කරදී වැඩේ ගැස්සුන පසු හොඳම යාළුවා ලඟට පැන යා යුතුය.මනී වැනි  තමුන්ගේ හැම මගුලකටම කට්ට කාගෙන කැපවී සිටින පිරිමි මිතුරෙකු හැම බිරිඳක් විසින්ම ස්ටෑන්ඩ් බයිව තබා ගත යුතුය.අක්කා ට වඩා ඇගේ නංගීද දෙවෙනි නැත.එකෙක්( මිහිර්  )අත ඇරුන පසු මේ තරං පිරිමි ඉන්න රටක වෙන එකෙක් සොයා නොගෙන ඒ පවුල අස්සටම රිංගා ඒ පවුලෙංම එකෙක්ගේ කරේ එල්ලිය යුතුය.ඊට පසු ජීවිතය ආතල් එකේ පටලා ගෙන දිග ඇර දිග ඇර හිටිතෑකිය.


ඊ ලඟට  ඉෂානි අක්කාය.හැමෝටම හොඳ කරන්නට ගොස් හැම එකක්ම පටලවා ගන්නවාය.ඒ පටලැවිලි මදිවාට අනුන්ගේ පටලැවිලි ලෙහංට ගොස් තවත් පටලවා ගන්නවාය.කරුමෙට රන්වීර් වැනි  මොන අලකලංචියක් අස්සෙත් තමංට පණ සේ ලව් කරන කසාද පුරුෂයෙක් නැත්තං මේ කෙරුවාවල් කොරංට යන්ඩ එපාය.අම්බානකම කෙලවේවිය.

මෙයාලා කියන හැටියට නින්දට යා යුත්තෙත් සර්වාබරනයෙන් සැරසී සේරම මේකප් ටික දමාය.ඒක කොරන්ඩ ආස හිතුනත් නිදිමරගාතේ ඔය ආභරන කෑල්ලක් ඇනී මම හෝ සුද්දා හෝ නිදි ඇඳේදීම ස්වර්ගයට යාවියැයි මට බියය. 

ඒ එක්කම හත්මුතු පරංපරාවම එක ගෙදර ජීවත් විය යුතුය.මා එය නොකරන්නේ ඇති මනං පවුල් කෑලි අපිට නැති හංදාය.මට නංගියෙක් හා මල්ලියෙකි.සුද්දාට එකම එක අයියෙකි.ඔය සේරම එක ගෙදර පුරවන්ට ගෙයි ඉඩද නැත්තේය.එහෙම උනොත් අපිට රෙදි වැලෙත් එල්ලී නිදියන්ට වෙනවාය.

අනෙක යාළුවෝ  ලංකර ගන්ඩත් දැන් පරාන බයය.පණට පණ දෙන්ට හිටපු රිතිකා ඉෂානිගෙ අම්මා මරා දැම්මාය.බුදු අම්මේ ...කල්යාන මිත්තරයෝ නං එපාමය.

අවසාන නිගමනය නං “ ඉ“ අකුරෙන් නම පටන් ගන්නා උදවිය පට්ට හොඳය.ඒත් කවදාවත් යහතිං ඉන්ට නැත්තේ එකක් ඉවර වෙන්ඩ කලින් තවත් එකක් විදියට හැම වෙලේම කරදර සිද්ද වෙන හංදාය.ඒ හංදා මං මගේ දරුවෙකුට කවදාවත් ඉයන්නෙන් පටන්ගන්නා නමක් නං තබන්නේ නැත.

අපි ඉන්නේ ටිකක් ජනාකීර්ණ පරිසරයක හංදා ශිවන්‍යලා ශිවංගිලා නිතර දකින්නේ නැත.ඒ වගේම මගේ අම්මාත් නැන්දම්මාත් තාත්තාත් මාමණ්ඩීත් යහතිං වෙසෙන්නේ මොනම මානික්‍යයක්වත් ඔවුන් සතු නොවන හංදාය.ඒ මගේ වාසනාවය.නැත්තං වෙන කිසිම වැදගත් දෙයක් නොකර මට වෙන්නේ පලි ගන්ඩ ප්ලෑන් කොර කොර ඉන්ඩය.

දිව්‍යාගේ අම්මයි තාත්තයි මරා දැම්මේ මිනීමරු අංකල්ය.තාත්තා පොලිස් කාරයෙකි.ඔබ පොලිස් කාරයෙක් නං කිසිම අපරාධකාරයෙක් අහු කර ගන්ඩ වෑයම් නොකල යුතුය.තමුංද තමංගේ ගෑනිද යන දෙන්නාට මැරුං කන්ඩ වෙනවා විතරක් නෙවේ අනාථ වූ තමංගේ දරුවාටද මීනී මරුව ලඟම හැදී වැඩෙන්ට වනු ඇත.ඇය ගැන රජය හෝ වෙන මොකෙක් වත් සොයා නොබලනවා විතරක් නොවේ ඔබ මැරූ පලිය ගන්ඩද ඇයට ජීවිතේ කැප කරන්නට වනු ඇත.


මේ හැම මගුලකටම ‍මොනම හරි දේව බැල්මක් තිබිය යුතුය.එහෙම එකක් ඇතැයී සීයයට සීයක්ම ෂුවර් එහෙම නැතිනං ඔබේ බොක්ක ගලවං ගියත් හැංගී සිටිනු යෙහෙකි.ෂුවර් නං අවුව වැස්ස පවා ඔබට ඕන විදියට කෙරෙනු ඇත.එහෙනං වහාම පලි ගන්ට ප්ලෑන අඳිනු.

පලි ගැනීම...මීණි මැරීම..ලෙයට ලෙය ...දතට දත.... එපමණකි.

මහා කාරුණිකයානන් උපන් දේශයෙන් ආවත් මේ සියල්ලෝම කියන්නේ එකම එක බණ පදයකි.

“පලි ගනු “

සමාව දෙන්ට ඒ කවුරුවත් උගන්නන්නේ නැත.මේ හංදා මේ උපදේශනය වැඳගෙන සැලකරගෙන අහන අපි හැමෝටම අබ සරණංය.



Friday, June 23, 2017

මගේ රත්තරං පුතාට

මගේ රත්තරං පුතාට,

මගේ පුතේ දසමාසයක්  මැණිකක් වගේ කුසේ හංඟන් ඉඳල උඹව මේ ලෝකෙට ගෙනාපු අම්ම මම නොවුනට ඒ අම්ම තරංම මමත් උඹට අම්ම කෙනෙක් වෙන්නයි උත්සහා කලේ.

උඹව උකුලේ හොවාගෙන හුරතල් කලේ නැති වුනාට නිදි බිඳින පුංචි කැලෑ මලක් වගේ දවසින් දවස උඹ පෙති දෙපෙති විහිදන කොට මේ ලෝකෙ වැඩියෙන්ම සතුටු උන කීපදෙනාගෙන් මමත් කෙනෙක්.
අකුරෙන් අකුර ගැටගහල උඹේ ලෝකෙ ගොඩ නගන්න මමත් ගඩොලින් ගඩොල බැන්ද.
මං හම්බකරන් කන්න නෙවෙයි ලෝකයේම හෙට දවස ගොඩ නගන්නයි මේ රස්සාව කරන්නෙ කියලයි මං අදටත් විස්වාස කරන්නෙ.

පුංචි පුංචි තරවටු නපුරුකම් කලේ තරහට නෙමෙයි.උඹල වැරැද්දෙන් වලක්වල යහපතේ යොදවන එක අපේ රාජකාරීයේම කොටසක් වුන හංදයි.

උඹල මේ ලෝකෙට බිහිවෙල ඉන්නෙ ලෝකෙ හෙට දවස ගොඩ නගන්නයි.

එහෙව් උඹලගෙ අද දවස ගොඩනගන්න කියල අපිට පත්වීම් ලිපියකුයි පඩියකුයි දීල මයි අපි ලඟට උඹලව එවල තියෙන්නෙ.

උඹල නොහිතුවට අපි කරන්නෙ අපේ රාජකාරීය.

රත්තරං පුතේ,

උඹ ගෙදරවැඩ නොකරනකොට සැර වැර කලේ උඹ ගැන අහිතකින් නම් නෙමෙයි.ජීවිතයේ තමන්ට පැවරෙන කොටස ඉටුකලයුතු බව උඹලට අවබෝධ කරවන්නයි.හොර ලෙඩ බොරු හේතු ඉදිරිපත් කරද්දි සමාවක් නොදුන්නේ එහෙම උනොත් උඹල ජීවිතයේ යුතුකම් කොටස පැහැර හැරල නිදහසට කරුනු කියන කොන්දක් නැති මිනිහෙක් විදිහට වැඩෙයි කියල තියන බයට.

උඹල හරි ආසයි කැපී පෙනෙන්න.හිප් එකට ඇඳපු මේස් දෙක පේන දිග කලිසමෙන්.හැට්ටයක් තරමටම හිර සුදු කමිසයෙන් කමිසෙට යටින් දාපු ලොකු සුදු යකඩ දම්වැලකින්  ,යාන්තමට හැඩ වැඩ දාපු රැවුලකින්,ගලවපු ඇහි බැමකින් විශේෂ විදියකට කපල පීරපු කොන්ඩෙකින් උඹ ල අනිත් අයගෙන් ඉස්මතු වෙන්න උත්සහ කරපු හැම වෙලාවකදිම උඹලට අපෙන් තෙතමනයක් ලැබුන් නෑ.

නිකමට හිතල බලපං පුතේ අපේ සර් කෙනෙක් කොන්ඩෙ වවල කරාඹු දාල ඉස්කෝලෙ ආව කියල,බැංකු මැනේජර් මැඩම් නයිටිය පිටින් වැඩට ගියා කියල,එහෙම නැත්තං උඹ මගුල්ගෙදරකට අඳින වෛවර්ණ ඇඳුමකින් මලගෙදරකට ගියා  කියල...මිනිස්සු ඒ වෙලාවෙ බලන විදිය උඹට හිතා ගන්න පුළුවන් නේද?


හෙට ලෝකෙ ගුරුවරු බැංකු මැනේජර්ලා වෛද්‍යවරු විදියට වැඩ බාරගන්න ඉන්නෙ උඹලයි.එදාට උඹල නුසුදුසු ඇඳුමකින් ගියොත් එතනදි උඹල කොච්චර අසරණ වෙයිද?.අද ඉඳලම අපි උඹලව හැඩ ගස්සන්නෙ  ඒවගේ නරක දවසක් උඹලගෙ ජීවිතේට උදානොවන්නයි.හෙට උඹල යන තැනක සංස්කෘතියට නම්‍යශීලි වන පුරවැසියෙක් ගොඩ නගන්නයි.

නැත්තං අරන් දෙන්නෙ උඹලගෙම අම්ම අප්ප නං අඳින්නෙ උඹල නං උඹලගෙ ඇඳුං ගැන වද වෙන්න අපිට ඇති රුදාව මොකක්ද කියලනෙ උඹල හිතන්නෙ.

අපේ අධ්‍යාපන ක්‍රමයෙ විභාග ක්‍රමයෙ කෙලවරක් නැති වැරදි තියන බව උඹ වගේම මමත් දන්නව.ඒත් මේ පවතින අධ්‍යාපනයෙන් සියල්ල  ගොඩ නොනැගුනත් එ ඔස්සේ ඉහලටම යන එක ජීවිතය ගොඩ යන්න ඇති ෂෝට් කට් එකක් විදියට මම තාමත් විස්වාස කරනව.

වෙනස් වෙනස් විදියෙ උඹල එකම පංතිකාමරයක ඔබල එකම දෙයක් එකම ක්‍රමයට ගිල්ලවන්න හදන එක කොයිතරම් අසාර්ථකද කියල මටත් වෙලාවකට හිතෙනව.


ඒ නිසාමයි විෂය කරුණු අමතක වෙලා සිදුවන ලකුනු අඩුවීම් වලට මං යක්ෂ වර්ෂන් එකක් රඟ දක්වන්නෙ නැත්තෙ.

ගනන් හදන්න බැරි උඹට ලස්සනට සිංදු කියන්නත්,හරියට උක්ත ආක්‍යාතය ගලපල සිංහල රචනාවක් ලියාගන්න බැරි උඹ ක්‍රිඩා වලට දක්ස බවත් මං දැකල තියනව.උඹලගෙ ජීවිතේ තරංම වටින අවස්තා අරං ජීවිතේ උඹ එනකල් මග බලං ඉන්නව.ඒව පාදගන්න උඹලට උදව් කරන එකත් අපේ වගකීමේ කොටසක්.

උඹල කියනව ක්‍රීඩා තරඟ වලට යන්න උන හංද දුන්න ගෙදර වැඩ කරන්න බැරි වුන බව.මම උඹලට කිසිම බුරුලක් දෙන්නෙ නෑ ඒ වෙලාවට.දවසක උඹ අම්ම කෙනෙක් තාත්ත කෙනෙක් බිරිඳක් සැමියෙක් වේවි.ජීවත් වෙන්න රැකියාවක් කරන්න වේවි.උඹට ඒ භූමිකා දෙකම රඟ දක්වන්න ඇවැසි පන්නරය දෙන්නයි මේ මගේ උත්සාහය.නැත්තං උඹ ගෙදර වැඩත් රැකියාවේ වැඩත් අතර අසරණ වෙලා දෙකෙන් එකක් අතඅරීවි. එදාට ඒ දේ නොවෙන්නයි පුතේ අද අපි උඹව සූදානම් කරන්නෙ.

උඹලට පුටු පද්දන්න එපා උගන්නන වෙලාවෙදි පෑන් වලින් ඩෙස්වලට ගහන්න එපා කියන්නෙ  උඹ දවසක ලොකු තානාන්තරයක් දරනකොට එදාට මූන දෙන්න වන රැස්වීම් සාකාඡ්චා වලදි නියම මනුශ්‍යයකු වගේ හැසිරිය යුතු හංද.අනුන් කියන දේට සවන් දෙන්න වගේම උඹලගෙ අදහස් නිර්භයව එලිදක්වන්න සුදුසු වටපිටාවක් සකසමින් අපි කරන්නෙ උඹලගෙ ඒ අනාගත දවසට උඹලව සූදානම් කිරීමම තමයි.

මේ උඹලගෙ හෝමෝන විපර්‍ යාස සිද්ද වෙන කාලෙ.ප්‍රජනනයට දැන් උඹලගෙ ශරීර හැඩගැහිල ඉවරයි.ඒත් නැවතල චුට්ටක් හිතපං.උඹලට ඒ සඳහා මානසික සාමාජීය වටපිටාවක් ගොඩනැගිලද කියල.උඹලගෙ හැඟීම් මුදාහැරීමේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට මේ ලෝකයට එන අළුත් ජීවියා ලෝකෙට බරක් නොකර හදා වඩා ගැනීමේ හැකියාව උඹට තියනවද?තණ බිස්සේ ලැගුම්හලේ උඹේ ලැජ්ජාවේ සළුපට උනා දමන්න කලින් එක මොහොතක් නැවතිල කල්පනා කරපං

.අද මේ මොහොතේ විඳීම මුළු ජීවිත කාලය මුළුල්ලේම විඳවීමට හේතුවක් වෙයිද කියල.උඹෙන් රොං ගත්ත බඹරා පියඹා නොගිහින් උඹ තුරුලෙම ඉඳීවිද කියල.

හිතපං ලිංගික අවශ්‍යතාව මේ ලෝකයේ බිහිවුන හැම ජීවියෙකුටම ඇතිවෙනව.ඒත් උඹලට මොලයකුත් දීල තියෙනවනෙ. හදවතින් හිතල මොලයෙන් කල්පනා කරල කටින් හරිදේ කියල අතින් හරිදේ කරන්නයි අඟලෙන් අඟල අපි උඹලව මෙහෙයවන්නෙ

ලෝකය හරිම අවස්ථාවාදීයි.තව කෙනෙක්ගෙ කඳුලක උණුසුම දැනෙන්න තරං සංවේදී වෙන්න තරං වෙලාවක් ලෝකයාට නෑ.සිල්ලර කාසි වගේ මිනිස්සු උඹලගෙන් ප්‍ර යෝජන ගන්න හදන්නේ හඞක් නගල තමං වෙනුවෙන් නැගිටින්න තරං ශක්තියක් නැති උඹලට කරන අසාධාරණයක් කරලියට එන්නැතුව වලක්කගන්න පුළුවං හංද.

මගේ රත්තරං පුතේ..මේ විෂම සමාජයේ උඹල පහසු ගොදුරු.ඒකයි උඹල යන එන තැං ආශ්‍රය කරන මිනිස්සු ගැන හොය හොයා උඹලගෙ පෞද්ගලික ජීවිතය අපි සැරෙන් සැරේ ආක්‍රමණය කරන්නෙ.
මත් පැං උඹලගෙ ජීවිතය කුණු කාණුවක් කරන්ඩ තරං හයියක් තියන හතුරෙක්.ඒවගේ දේ වලිං උඹලගෙ සිහිය විකල් වෙලා ආත්මය ගරා වැටිලා යනවා.ලෝකය ඉදිරියේ උඹව පිලිලයක් ලෙස මවා පානවා.

උඹල උඹලගෙ ජීවිතය විනාශ කර ගන්නව කියන්නෙ ඒත් එක්කම උඹල ලෝකයේ අනාගතයත් විනාශ කරන ව කියන එකයි.ඒවගේ බරපතල අපරාධයක් උඹලගෙ හෘද සාක්ෂියට බර වැඩියි නේද.උඹගෙ බෑග් සාක්කු වල තියන දුංකල සිගරැට්,බාබුල් අත්අඩංගුවට ගන්නෙ අපේ හිතේ උඹල වෙනුවෙන් ගොඩ ගැහිල තියන අසීමිත ආදරේ හංදමයි.

උඹල හරි ආවේගශීලියි.ඒ උඹලගෙ වයසෙ හැටි.ඒත් ඇයි උඹල මේතරම් ලේසියෙන් පරාජය බාරගන්නෙ.අම්ම බැන්නාම ටීචර් දොස් කීවාම,කොල්ල දාල ගියාම ඒක ලෝක විනාශය වගේ ඇයි උඹලට දැනෙන්නෙ.ඇයි අනුන්ගෙ පුංචි රිදවීමකට උඹලගෙ ජීවිතෙන්ම පළි ගන්නෙ.

මගේ පුතේ ඒක නෙවි හරි ක්‍රමය.උඹට කවුරු හරි මෝඩයා කිව්වනං උඹ ඔප්පු කරපං උඹ මොඩයෙක් නොවන වග.එතකොට එහෙම කිව එකාට හුඟාක් රිදෙයි.උඹ ඒ වචනෙට උඹේ ජීවිතෙන්ම පලි ගත්තනං උඹ මෝඩයෙක් බව එතැනින්ම ඔප්පු වෙනවා.එතකොට ඔයා කියයි “ඕකනෙ මං කීවෙ“ කියල.

ලෝකයේ සියල්ල හිමි වුන කවුරුවත් නෑ.කෙනෙකුට දූවිලි වගේ වටින්නැති දේ තවත් කෙනෙකුට මුතු මැණික් වගේ.ඉතින් සේරම ලඟා කර ගන්න උත්සහා ගන්න එපා.තියන දේවල් වලින් අද දවසේ සතුටින් ජීවත් වෙන්න.හෙටට ඕන කරන දේවල් ඒ සතුටට ආකර්ෂනය වෙලා නිකංම ඔයා ළඟට ගලාගෙන ඒවි.

හොඳටම තරඟ කලත් පලවෙනි තැන නැති වෙලා,ආසාවෙන් බලාපොරොත්තු වුන ශිෂ්‍ය නායක කම නැති වෙලා සමහරු කියයි ඒක අසාධාරන විනිශ්චයක් කියල.ලෝකෙ හැමවිටම ඔයාට සාධාරණ වෙන්නෙ නෑ.ඒ බව මේ පුංචි වයසෙදිම අත්දැකගම  දැනුවත් වුන ඔයාව වට්ටන එක කාටවත් ලේසි වෙන එකක් 
නෑ.අසාධාරණයට ලක් වුන ලෝකෙ පළමු කෙනා ඔයා නෙවි.මාටිං ලුතර් කිං ,සොක්‍රටීස් වගේ අයට ලෝකෙ අසාධාරණ කම් වලින් තමන්ගෙ ජීවිතේ පවා අහිමි වුනා.ඔයාට එච්චර හානියක් වුනේ නෑ නේද?සමහර විට ඒ අවස්ථාව නැති වුනේ ඊට වඩා දාස් ගුණයක් වටින අවස්ථාවක් ඔයාට ලැබෙන්න තියන නිසාද වෙන්න ඇති.ඔයාලම නේද පුතේ කියන්නෙ“ ඊ ලඟ කෑල්ල වඩා රසවත්“ කියල

ඉතිං මගේ රත්තරං පුතේ ජීවිතේ ඇහිඳ ගනින්.තමන්ගේම දෙපයින් හිටගෙන හිස කෙලිං තියාගෙන ජීවත් වෙයං.ලෝකයට උඹ බිහිකිරීමට හේතු වුන උඹේ වගකීම් කොටස හොයාගෙන ඒක ඉටුකරපං.අති දක්ෂයකු ලෙස ජීවත් වෙන්ඩ කියල අපි උඹට කියන්නෑ.නමුත් හැබෑ මනුශ්‍යයකු ලෙස මරණය දක්වාම ඉඳපන්.අති දක්ෂ යක්ෂ යක්සයෙකුට වඩා අදක්ෂ මනුශයෙක් ලෝකයට වටිනව.මොකද අඩුගානේ ඒ මනුස්සයගෙන් ලෝකෙට අවැඩක් වෙන එකවත් වලකිනවනෙ.

අපි දුප්පත්,පංති යන්ඩ සල්ලි නෑ..අම්ම අපිව දාල ගිහින්..අරයට වගේ ලස්සන ගවුමක් නෑ...වගේ නිදහසට කරුනු කියවන්න  කලින පොඩ්ඩක් නැවතිලා වට පිට බලපං.උඹට තරං වත් මුකුත් නැති කීදාහක් මිහිපිට ඉන්නවද?


දුකේ ඇලී ගැලී නොසිට ඒ දුකෙන් පන්නරය ලබපං.ලෝකෙට හඳ වගේ එළිය දෙන්න බැරිනං ඉටිපංදන් එලියක් වත් දියං.

මගේ පුතාට බුදු සරණයි

මේ පුතාට ගොඩක් ආදරේ ඔයාගේ ටීචර්

 (ඡායාරෑප අන්තර්ජාලයෙනි)

Thursday, June 8, 2017

රෝසා දෝණි දිසානායක


දෝණි අපේ ගෙදර ගෙනාවේ ත්‍රීවිලයෙනි.දවසින් බාගයක්ම වාහනවල කොටු වී හිඳ හාමතේ  හොඳ පණ ගිය දෝණි මා වඩා ගන්නා විට යන්තම් අප්‍රාණිකව උදාසීන දෑසින් එක් වරක් මා දෙස බැළුවාය.ඒ බැල්මේ සිටම මා ඇයට අසීමිතව පෙම්බඳින්නට වීමි.


දෝනී අපේ ගෙදරට ගේන්නට හේතුවක් වූයේ ටෙඩීය.තම කොල්ලාට ගිරවෙකු ගේන්ඩ ගිය මස්සිනා එතැන වැඩ දමමින් උන් පොඩි එකෙකුට වහ වැටී වහා තෙසක් රියෙන් ගෙදරට ඉගිල ගියේ පොඩි එකා ගෙදර ඒමට සිතාගෙනමයි.විසිදහසක් ගෙවා මෙබන්දක් කිරීම කිරීම විකාරයක්සේ බුද්දිමත්ව සිතූ නෑනාද ඒ සුරතලේ වීඩියෝවකින් දැක  ඊට එක පයින් අනුමැතිය දුන්නාලු.



දීග ආ දවසේ ඉඳන්ම මෙබදු පොඩි එකෙකු ඉල්ලා සුද්දාව කොනිති ගහමින් උන් මට මෙය අඞන්න උන් එකාගේ ඇහැට ඇඟිල්ලෙන් ඇනීමක් විය.

අන්තිමේ කනක් ඇහී සැනසිල්ලේ ගෙදර ඉන්ට නොහැකිව හෙම්බත් වුන සුද්දා මණ්ඩලය රැස්කොට තමාට සිදුව ඇති උවදුර ගැන පිරිස දැනුවත් කලේය.වහා උපකාරයට එළඹුන මිතුරු නඩයේ පිරිසගේ ඒකමතික තීරණය වූයේ යම් දිනක යුවතියක වූ පසු ටෙඩීට කරකාර බැඳ දිය හැකි වන පරිදි දැරියක් ගෙන ආ යුතු බවයි.
රට වටේට කෝල් කර වට රවුම් ගැසීමෙන් පසු ටක්කෙටම ලැබුන ඔත්තුවක් අනුව මීට අවුරුද්දකට කලින් දෝණී අප වෙත ආවාය.

එතැන් සිට අපගේ නීරස ඒකාකාරී ජීවිතයේ කේන්ද්‍රය වූයේ ඇයයි.කළු පබළු වැනි දීප්තිමත් දෑසින් ඇය නිතරම අප දෙස බැළුවේ ප්‍රිතියෙන් ඉපිලෙමිනි.අප ඇයට ආදරේ තරමටම ඇයත් අපට ආදරේ බව නිහඞව කීවේ සිය වෙල්වට් වැනි මුදු නාසය සීතලට අපේ සරිරයේ කොහේ හෝ තැනක අතුල්ලමිනි.

තණකොල ගොල්ලේ බිම පෙරලීම ඇගේ ප්‍රියතම විනෝදංශය විය.වැඩි පරිස්සමට තාමත් ළදරු ඇය කාමරයක තබා දොරට ගේට්ටුවක් දැම්මෙමු.කාගේ හෝ අඩි සද්දයක් දුරින් ඇහෙද්දි ඒ ගේට්ටුව මත කකුල් තබා තමා එලියට ගන්නැයි කියන ආයාචනාත්මක දෑසට පිටුපෑමට තරං ගල් හිතක් අපි කාටවත් නැති හෙයින් සේරම වැඩ අස්සේ ගෙදර එක් සාමාජිකයෙකුට ඇගේ පරිස්සමට හැමවෙලේම ඈ පසු පස යාමට සිදු විය.

ඇයට නම තැබීම පණ ගිය වැඩක් විය.නම් පනහක් පමණ සලකා බලා ඒවායේ ගන පිහිටීම සුදුසු නැතැයි ඉවත දැමූ මා හිතුවක්කාර ලෙස ඇය දෝණී ලෙස නම් කලෙමි.

එය බල්ලෙකුට උචිත නැතැයි කියමින් මණ්ඩලේම කචල් දාන කල “මගේ බල්ලට මට ඕන නමක් කියාගන්ඩවත් අයිතියක් නැද්දැයි“මම උදාරම් ලෙස සුද්දාගෙන් හා නැන්දම්මාගෙන් ඇසීමි.නිකාකාකාං බලු නමකටත් වලි දාගන්නේ මොටදැයි සිතා ඔවුන් නිහඞ වන්නට ඇත.

දෝනී හදා ගත්තේ මිලාධික ලෙඩ රෝගය.ගොඩ වෙදකම් වලින් එවුවාගෙන් ගොඩ යනවා නං බොරුය.අනෙක ලෙඩ දරුවාගේ ජීවිතය ඔට්ටුවට තබා සූදු කෙලීම සුද්දාටත් මටත් ඉහිළුම් දෙන්නේ ද නැත.
වෛද්‍යවරයා ළඟට දෝණි රැගෙන යනවා නම් අඩුගානේ කහ පාට ඉලක්කං හතරක කොලයක්වත් සාක්කුවේ දාගෙන යා යුතු බව අමිහිරි පාඩම් වාර දෙක තුනකින් අපි ඉගෙන ගත්තෙමු.

ඉස්සරලාම දෝණි වෛද්‍ය වරිය ළඟට ගෙන ගියදා මගේ හිතේ ටැටූ එකක් මෙන් සටහන් වී ඇත.ලා නිල්පාට සාළුවෙන් ඔතා හුන් ඇය අගේට මට තුරුල්ව නින්දට වැටුනේ තව විනාඩි කීපයකින් තම හම සිදුරුකරනු ඇති සිලිංජර ගැන හාංකවිස්සියක්වත් නොදැනය


නම මොකක්ද ?වෛද්‍ය වරියගේ පළමු පැනයයි

“දොණී“ කිවහොත් මා අංගොඩ පටවනු ඇත.මං වටපිට බැලීමි.මස්සිනාවත් සුද්දාවත් අහල පහලක නැත
කටට ආ පළමු නමම කීවෙමි “රෝසා“සායන පොතේ ලියවී ඇත්තේ ඒ නමයි

අපි හිතුවෙ දෝණි කියයි කියල.විලි ලැජ්ජාවෙ පුළුවනෑ.ඒකයි අපි මාරුවෙලා ගියේ...ඔවුන් එහෙනං උපක්‍රමශීලීව පසු බැසීමට හේතුව ඒකයි හිටං

“එයාම දැන් පිලිගත්තනෙ බං එයා තියල තියෙන්න ප්‍රසිද්දියෙ කියා ගන්ඩ බැරි නමක් කියල“අයියාත් මල්ලීත් දිගටම මට මඩ ගසමින් ආහ.

මේ විස්තරය ඇසූ නැන්දම්මා හොඳටම හිනාවුන අතර අයියාගේ දොණියැන්දෑ මේ කෙල්ලව“රෝසා දෝණි දිසානායක “ලෙස බෞතීස්ම කලාය.“දිසානායක යනු සුද්දාගේ වාසගමය

ඇයට ඇත්තේ හරි අපූරු ගති ගුනය.ආදරයට හීනියට විකීමේ පුරුද්දක් කුඩා කල ඇයට විය.පං කටු වැනි පුංචි දත් අපට තරු පෙන්නීමට සමත් වූ නිසා අප කලේ ඇය ආදරය දක්වමින් අප වෙත දිව එන ඇසිල්ලේම අහල පහග ඇති ලී කෑල්ලක් රබර් සතෙක් නැත්තං කෝට්ටක් හෝ ඇගේ කටට දීමය.එය භයානක වරදවා වටහා ගැනීමක මූලාරම්භය විය.අදද අප වැඩ ඇරී ගෙදර එන විට අප හමුවට ඇය දිව එන්නේ මගින් අහුලා ගත් මොකක් හෝ දත් අතර හිරකරගෙනය.

දින දෙක තුනක් පිටට ගොස් හිඳ අප එද්දී වැඩි සතුටට එය අමතක වුවත් අපේ ලඟට ඒමට පෙර වහා ආපහු ගොස් බිම වැටුනු කොලයක් හෝ කටට ගෙන යලි දිවඒම දැන් ඇගේ සිරිතයි

වතුර බේසමට ඇය දැක්වූයේ අසීමිත ආදරයකි.මම රෙදි පෙඟෙන්නට දමන ලද ලොකු බේසමේ යකා නටා අහුවූ දිනක මං හොඳටම බැන වැදුන අතර පසුදා රෙදි හෝදද්දී දුක්මුසුව ඒ දෙස බලා හුන්නාය.ගල්හිත දියව ගිය මං රෙදි හෝදා අහවර කර ඉතිරි වතුරට ඇය ඔසවා දැමීමි.ප්‍රීතියෙන් පිනා ගිය ඈ වතුර කලත්තමින් දඟ දමන්නට වූවාය.අද බේසමට වඩා විසාලව වැඩී ඇති ඇයට හැක්කේ බේසම තුල සතර පයෙන් හිටගෙන ඉන්ට පමණි.අදත් මා සෙනසුරාදා රෙදි සෝදද්දී අපේක්ෂා සහගත දෑසින් එතනටම වී ඉන්නේ ඉතිරිවන වතුරේ නැටීමටයි.ආයාචනාත්මකව ටැප් එක දෙස බලා මා ලවා එය ඇර ගන්නා දෝණි තෘප්තිමත් කට කොන් සිනාවක් පාමින් බේසම තුල හිටගෙන දෑස පියාගෙන ඇතිවන තුරුම හිඳියි.

ඕනෑම දරැවෙකුට සේ ඇයට කෑම කැවීම තරමක් දුෂ්කර ක්‍රියාවකි.ඇතැම් විට කන්නේම නැත.එදා එක්කෝ අපි ඇයට බැන වැදී ඇත.නැත්තං ඇයට නොකියා කොහේ හෝ ගොස් ඇත.ඒත් නැත්තං අසනීපයකිනි.නමුත් හොඳින් අනා ගුලිකොට කටේ තබන හාබුං කට වලින් දෙක තුනක් හෝ ඇය ගිලින්නේ මගේ හිත රිද්දීමට බියෙන් මෙනි.

ඇයට බෙහෙත් පෙවීම සංග්‍රමයකි.මුලින්ම සුද්දා ඇගේ සිරුර දෙපස කකුල් දමා කකුලෙන් ඈ හිරකරගෙන වෙර දමා ඇගේ කට විවර කරවයි.මම වහ වහා බේත් කටට දමන අතර ඒවා ගිලීමට ප්‍රමානවත් කාලයක් හිමිවන තුරු කට උඩට හරවං ඉන්ට සිදුවේ.ඒත් කපටිකමට අප අහකබලං ඉන්න කං ඉඳ උගුරේ නවත්තාගත් පෙත්තක්  දෙකක් යලිත් එලියට දමයි.

ආආආආආආං..

අපි දෙන්නා එකාවන්ව කියමු.සංග්‍රාමය මුල සිට යලි ඇරඹේ

අප කවරෙකු හෝ ආසන්නයේ සිටීමට ඇය ප්‍රියකරයි.වැරැද්දක් කොට බැනුම් ඇසූ කල ඇය දඞුවම් මුල්ලටවී පැයක් දෙකක් විස්කෝපයෙන් කල්ගත කර ආයෙත් අප හොයා එයි.දඞුවම් මුල්ල ඇය හදා ගත් එකකි.බැනුම් ඇසූ හැම වෙලාවකම ඇය එතැනට රිංගුවාය.සමහර විට එතැන නිතරම නැන්නදම්මා ගැවසෙන තැනක් වූ නිසා වන්නට පුළුවන.මටත් සුද්දාටත් ඉඳහිට අකීකරු වුවත් දෝණී ඇයට කීකරුය.

ඇය දැන් ලොකු ළමයෙකි.ඇය වැඩිවිය පැමිණී දා සිට ගෙවී ගිය දවස් නමය සුද්දාටත් මටත් අතිශය දුෂ්කර වූවකි.සුද්දා නිවාඩු දමා ඇගේ පරිස්සමට ගෙදර නැවතුනේය.ගේ වටේට හක්කලං කොරන පට පිටාවේ වලත්ත පර බල්ලං එලවමින් නැන්දම්මාටත් මාමණ්ඩිටත් නකර කලදසාවක් ගෙවා දැමීමට සිදු විය.කන්‍යාවක ලෙස ටෙඩීට දීග දීමට සිටින අපේ දෝණියැන්දෑ රැක ගැනීමට පවුලේම සාමූහික ශක්තිය එක්රැස් කිරීමට සිදුව ඇත.

අපි දෝණිට ආදරේය.දෝණිත් අපට ආදරේය.තව බොහෝදෙනෙක් ද ඈට ආදරේය.සරලව කිවහොත් දොණී අපේ ගෙදරට ආවේ සතුට හා වාසනාව යන දෙකම අරගෙනය.